Legal measures which grant and limit the rights of the foreigner in Thailand

Legal measures which grant and limit the rights of the foreigner in Thailand.

By: Banjongsan Winyarat
LL.B.,LL.M.,Ph.D.(Candidate Batch6,RU.,BKK.),M.B.A.(U.S.A.)
Attorney At Law



Since ancient times, the foreigner was affiliated with Thailand on the investment, resident, or tourism, which must be contacted in relation to Thailand, through the Thai official that being given the authority by the law of Thailand.

If the foreigner will stay or have a property or business in Thailand, the foreigner must practice under any laws of Thailand.

When the world has developed, the communication is very quick, the international investment and trade including transferring the investment into any country in this world is much better than it’s happening before. Each country needs the money from the foreigner to develop his own country, whether in the tourism industry, but each country must not neglect the security of the country which is so important. Therefore, the laws that regulate each country into force, it has both the legal that supports of investment and travel from the oversea and the laws which regarding the security of the country, at the same time even Thailand.

To be continued………………

การน้อมนำกระแสพระราชดำรัสว่าด้วย ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง มาใช้ในสาขานิติศาสตร์

การน้อมนำกระแสพระราชดำรัสว่าด้วย ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง มาใช้ในสาขานิติศาสตร์
โดย ว่าที่ร.ต.บันจงสัณห์ วิญญรัตน์, น.บ., น.ม., Ph.D.(Candidate Batch 6, RU.,BKK), M.B.A.(U.S.A.)

1. ที่มาและสภาพของปัญหา

เศรษฐกิจแบบค้าขายแต่อย่างเดียวนั้น ไม่สามารถทำให้คนไทยพึ่งตนเองได้ อาจกลับทำให้ต้องประสบกับความเดือดร้อน ดังนั้น การมีระบบเศรษฐกิจ และวิถีชีวิตแบบพอเพียง จึงเป็นหนทางสำคัญ ที่จะแก้ไขปัญหาความเดือนร้อนนี้ได้[1]

ประเทศไทยต้องประสบกับปัญหานาๆนัปการ ไม่ว่าปัญหาทางด้านสังคม ปัญหาทางด้านเศรษฐกิจ ปัญหาทางด้านการเมือง เช่นการก่ออาชญากรรม, การฉ้อราษฎรบังหลวง, การคอร์รัปชั่น, การเอารัดเอาเปรียบทางด้านเศรษฐกิจ, การโฆษณาเกินจริง เป็นต้น ล้วนมีที่มาจากการไม่ลดละในกิเลสของผู้ร่วมก่อให้เกิดปัญหาต่างๆนั้นทั้งสิ้น ก่อให้เกิดความเดือดร้อนแก่สังคมส่วนรวม และสุดท้ายก็ต้องย้อนกลับมากระทบกับตนเอง ไม่ทางตรง โดยการถูกลงโทษจำคุก ปรับ กักขัง ตามกฎหมาย หรือหากไม่ได้รับโทษทางกฎหมาย ก็ต้องได้รับผลกระทบทางอ้อม เช่น บ้านเมือง ตนเองจึงไม่ปลอดภัย มีแต่อาชญากรรม, สินค้าแพง, คุณภาพชีวิตตกต่ำเนื่องจากสภาพแวดล้อม ควัน ฝุ่น น้ำเน่า เป็นต้น ก่อให้เกิดความวุ่นวาย ความเครียด ความไม่สงบสุขไปทั่วทั้งแผ่นดิน

ผู้นำประเทศฝ่ายบริหาร และฝ่ายนิติบัญญัติ ซึ่งมีอำนาจในการบริหารราชการแผ่นดิน และออกกฎหมาย ตลอดจนอำนาจการบังคับใช้กฎหมายในเบื้องต้น ซึ่งได้แก่ตำรวจ อัยการ และฝ่ายปกครอง ที่ได้รับเลือกตั้งเข้ามา ก็เป็นนักการเมืองอาชีพ จริยธรรมไม่ต้องถามหา ความพอเพียงมีหรือไม่ ก็เป็นที่ทราบกันดี ทางข่าวหนังสือพิมพ์ และบัญชีทรัพย์สินที่ต้องชี้แจง การบริหารเศรษฐกิจ มุ่งแต่การค้าขาย เพื่อเป้าหมายเพียงอย่างเดียว คือผลประโยชน์จากกำไร ที่ได้จากการลงทุน หรือทุนนิยม ไม่มีคำว่าพอเพียง ยิ่งกำไร ยิ่งรวย เกิดการเอารัดเอาเปรียบ เพราะต้องแย่ง ต้องแข่งขันกัน ต้องหาวิธีที่จะเอาเงินหรือผลประโยชน์จากบุคคลอื่น ไม่ว่าจะด้วยการขายสินค้า บริการ หรือการลงทุน กฎหมายที่ออกมาบังคับใช้โดยนักการเมืองเหล่านี้ จึงเป็นกฎหมายเพื่อผลประโยชน์ เพื่อกำไร ไม่ว่าจะเพื่อตัวเองหรือเพื่อพวกพ้อง เพื่อจะได้นำไปอ้างได้ว่า “ทำถูกกฎหมาย” ทั้งที่กฎหมายนั้น ก็เป็นเพียงเครื่องมือของผู้ใช้อำนาจ หาได้คำนึงถึงจริยธรรม ความพอเพียงแต่อย่างใด

ด้วยปัญหาต่างๆข้างต้น วิถีหรือปรัชญาพอเพียง เป็นหนทางที่สำคัญ ที่ได้รับการพิสูจน์หลายกรณี เป็นรูปธรรม ก่อให้เกิดความสุข ความเจริญ แก่ผู้ที่นำมาปฏิบัติ และหากสังคมหรือระดับประเทศนำมาปฏิบัติอย่างจริงจัง ก็จะเกิดความสงบสุข ความเจริญแก่แผ่นดิน ดังคำกล่าวของนักปราชญ์ที่ไม่ใช่เป็นแค่ผู้ที่รู้หนังสือ ที่ว่า “สุขอื่นยิ่งกว่าความสงบนั้นไม่มี” [2] ดังนั้น กฎหมายในฐานะเป็นเครื่องมือในการควบคุมทางสังคม เพื่อให้มีการปฏิบัติไปในทางเดียวกัน ในระบบนิติรัฐหรือรัฐที่ปกครองโดยกฎหมาย จึงต้องเป็นกฎหมายที่สนับสนุนปรัชญาพอเพียง หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือในการทำให้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง บรรลุจุดหมาย สุดท้าย บ้านเมือง ประเทศ สังคม ก็จะมีแต่ความสงบหรือมีความสุขที่แท้จริง

ดังนั้น การที่จะใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือในการดำเนินการให้ ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ไปถึงเป้าหมายได้ จึงต้องมีการศึกษาถึง แนวคิดปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง, ศึกษาละเอียดถึงตัวบทกฎหมายที่เป็นอยู่ และที่ควรจะเป็น โดยเริ่มตั้งแต่กฎหมายที่มีศักดิ์สูงสุด ที่กฎหมายอื่นจะขัดไม่ได้ ซึ่งได้แก่กฎหมายรัฐธรรมนูญหรือธรรมนูญการปกครอง ไปจนถึงระเบียบคำสั่งของผู้มีอำนาจออกคำสั่งหรือระเบียบเช่นว่านั้น ว่าได้สนับสนุนปรัชญาพอเพียงหรือไม่เพียงใด

แต่ในการศึกษาฉบับนี้ เนื่องจากการจำกัดในด้านเวลา จึงจะกล่าวในเรื่องของกฎหมาย เพียงในแนวที่เป็นการทั่วๆไป เพียงบางตัวอย่าง ในการนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง มาบังคับใช้โดยกฎหมาย

2. หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานความหมายของความพอเพียงไว้ดังนี้.- “คำว่า พอเพียง มีความหมายอีกอย่างหนึ่ง มีความหมายกว้างออกไปอีก ไม่ได้หมายถึงการมีพอสำหรับใช้เองเท่านั้น แต่มีความหมายว่า พอมีพอกิน พอมีพอกินนี้ ถ้าใครได้มาอยู่ที่นี่ ในศาลานี้ เมื่อเท่าไหร่ 20 24 ปี เมื่อปี 2517 2517 ถึง 2541 นี้ ก็ 24 ปี ใช่ไหม วันนั้นได้พูดว่า เราควรจะปฏิบัติให้พอมีพอกิน พอมีพอกินนี้ ก็แปลว่า เศรษฐกิจพอเพียงนั้นเอง ถ้าแต่ละคนพอมีพอกิน ก็ใช้ได้ ยิ่งถ้าทั้งประเทศพอมีพอกินก็ยิ่งดี และประเทศไทยเวลานั้น ก็เริ่มจะไม่พอมีพอกิน บางคนก็มีมาก บางคนก็ไม่มีเลย สมัยก่อนนี้พอมีพอกิน มาสมัยนี้ชักจะไม่พอมีพอกิน จึงต้องมีนโยบาย ที่จะทำเศรษฐกิจพอเพียง เพื่อที่จะให้ทุกคนมีพอเพียงได้ ให้พอเพียงนี้ ก็หมายความว่า มีกินมีอยู่ ไม่ฟุ่มเฟือย ไม่หรูหราก็ได้ แต่ว่าพอ แม้บางอย่างอาจจะดูฟุ่มเฟือย แต่ถ้าทำให้มีความสุข ถ้าทำได้ก็สมควรที่จะทำ สมควรที่จะปฏิบัติ อันนี้ ก็ความหมายอีกอย่างของเศรษฐกิจ หรือระบบพอเพียง เมื่อปีที่แล้วตอนที่พูดพอเพียง แปลในใจ แล้วก็ได้พูดออกมาด้วย ว่าจะแปลเป็น Self –sufficiency (พึ่งตนเอง) ถึงได้บอกว่าพอเพียงแก่ตนเอง แต่ความจริง เศรษฐกิจพอเพียงนี้ กว้างขวางกว่า Self-sufficiency คือ Self-sufficiency นั้นหมายความว่า ผลิตอะไรมีพอที่จะใช้ ไม่ต้องไปขอซื้อคนอื่น อยู่ได้ด้วยตนเอง (พึ่งตนเอง)

บางคนแปลจากภาษาฝรั่งว่า ให้ยืนบนขาตัวเอง คำว่ายืนบนขาตัวเองนี่มีคนบางคนพูดว่าชอบกล ใครจะมายืนบนขา คนอื่นมายืนบนขาเรา เราก็โกรธ แต่ตัวเองยืนบนขาตัวเอง ก็ต้องเสียหลักหกล้มหรือล้มลง อันนี้ก็เป็นความคิดที่อาจจะเฟื่องไปหน่อย แต่ว่า เป็นตามที่เขาเรียกว่า ยืนบนขาของตัวเอง (ซึ่งแปลว่าพึ่งตนเอง) หมายความว่า สองขาของเรานี่ ยืนบนพื้น ให้อยู่ได้ไม่หกล้ม ไม่ต้องไปขอยืมขาของคนอื่นมาใช้สำหรับยืน แต่พอเพียงนี้ มีความหมายกว้างขวางยิ่งกว่านี้อีก คือคำว่าพอก็เพียงพอ เพียงนี้ก็พอ ดังนั้นเอง คนเราถ้าพอในความต้องการ ก็มีความโลภน้อย เมื่อมีความโลภน้อย ก็เบียดเบียนคนอื่นน้อย ถ้าทุกประเทศมีความคิด – อันนี้ไม่ใช่เศรษฐกิจ – มีความคิดว่าทำอะไรต้องพอเพียง หมายความว่า พอประมาณ ไม่สุดโต่ง ไม่โลภอย่างมาก คนเราก็อยู่เป็นสุข พอเพียงนี้อาจจะมีมาก อาจจะมีของหรูหราก็ได้ แต่ว่าต้องไม่ไปเบียดเบียนคนอื่น ต้องให้พอประมาณตามอัตภาพ พูดจาก็พอเพียง ทำอะไรก็พอเพียง ปฏิบัติตนก็พอเพียง” [3]

3. มาตรการทางกฎหมายสนับสนุนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง

กฎหมายในประเทศไทย ที่สนับสนุนเศรษฐกิจพอเพียง มีทั้งในรูปของสาระบัญญัติหรือเนื้อหา และวิธีสบัญญัติหรือวิธีการนำเนื้อหากฎหมายหรือตัวบทนั้นมาบังคับใช้ในทางปฏิบัติ หรือแนวปฏิบัติของผู้มีอำนาจใช้กฎหมายนั้น
ดังนั้น การน้อมนำแนวคิดของปรัชญาพอเพียงมาใช้กับกฎหมายต่างๆ อย่างแรกเริ่มต้น ต้องวิเคราะห์กฎหมายต่างๆ รวมทั้งระเบียบวิธีปฏิบัติ แยกแยะว่า กฎหมายพอเพียงหรือยัง กับบ้านเมืองเรา และมีกฎหมายให้อำนาจพอเพียงหรือมากเกินไปแก่ผู้ใช้อำนาจปกครองหรือไม่อย่างไร อำนาจหน้าที่สนับสนุนปรัชญาพอเพียง
การแบ่งแยกกฎหมาย ออกเป็นอีกประเภทหนึ่งต่างหาก เป็นนิติศาสตร์ปรัชญาพอเพียง โดยการนำตัวบทต่างๆในแต่ละกฎหมายที่มีอยู่ และที่ควรจะมี อันเกี่ยวกับปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ออกมาวิเคราะห์ สังเคราะห์บังคับใช้ใหม่
ตัวอย่างเช่น ตามประมวลกฎหมายอาญา การแบ่งประเภทความผิดฐานลักทรัพย์ออกเป็น ประเภทต่างๆ จากเดิม ที่บัญญัติว่า “... ผู้ใดเอาทรัพย์ของผู้อื่นหรือที่ผู้อื่นเป็นเจ้าของร่วมอยู่ด้วยไปโดยทุจริต ผู้นั้นกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ต้องระวางโทษ....” ซึ่งมีเพียงประเภทเดียว นำมาแก้ไข แยกแยะ แบ่งประเภทให้เข้ากับปรัชญาพอเพียง โดยต้องวิเคราะห์ว่า การเอาทรัพย์ของผู้อื่นหรือลักทรัพย์นั้น หากเป็นการลักทรัพย์เพียงราคาหนึ่งบาท จะต้องรับโทษ หรือต้องระวางโทษเท่ากับผู้ที่ลักทรัพย์ที่มีจำนวนหนึ่งล้านบาท ซึ่งเป็นการไม่พอเพียง หรือไม่เป็นธรรมเป็นต้น ในทางปฏิบัติปัจจุบันนั้น ต้องพึ่งการใช้ดุลพินิจของศาลในการกำหนดโทษ หากมีการกระทำความผิดจริง โดยอาจลงโทษมาก น้อย แล้วแต่พฤติการณ์ความผิด ในกรณีนี้ ศาลอาจลงโทษจำเลยที่ลักทรัพย์หนึ่งบาท 1 เดือน โดยรอการลงโทษ และลงโทษจำเลยผู้ลักทรัพย์หนึ่งล้านบาท 3 ปี โดยไม่รอการลงโทษ เป็นต้น
หรือตัวอย่างอื่นๆ[4] เช่น การที่กฎหมายกำหนดอำนาจหน้าที่ให้ เจ้าหน้าที่ของรัฐ ตามพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล มีอำนาจหน้าที่ ตามแต่ที่เจ้าหน้าที่ของรัฐนั้น จะเห็นสมควร ในการดำเนินกิจกรรมเพื่อสนับสนุนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง เป็นการแก้ไขกฎหมายที่ควรจะเป็นว่า กำหนดอำนาจหน้าที่ของ เจ้าหน้าที่ของรัฐ เป็นอำนาจหน้าที่จะต้องทำ ในการดำเนินกิจกรรม เพื่อสนับสนุนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง.

[1] สำนักราชเลขาธิการ, ตามรอยพระราชปณิธานสู่ความพอเพียง, เอกสารประกอบการสัมมนาวิชาการเรื่อง ยุทธศาสตร์การสื่อสารในการเผยแพร่แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง, มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 26 กันยายน 2549.
[2] หลวงปู่สิม ฐานะจาโร, สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่อง หมู่ที่ 5 ตำบลเชียงดาว อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่.
[3] สำนักราชเลขาธิการ, ตามรอยพระราชปณิธานสู่ความพอเพียง, เอกสารประกอบการสัมมนาวิชาการเรื่อง ยุทธศาสตร์การสื่อสารในการเผยแพร่แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง, มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 26 กันยายน 2549.
[4] ราตรี เจริญยัง, มาตรการในทางกฎหมายเพื่อส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนส่วนตำบล, (วิทยานิพนธ์ ปริญญานิติศาสตร์บัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง, พ.ศ.2545), หน้า 103.

Right of foreigners to vote

By Banjongsan Winyarat,
LL.B.,LL.M.,M.B.A.(U.S.A.)


Suffrage, the right to vote in a particular country, generally derives from citizenship. In most countries, the right to vote is reserved to those who possess the citizenship of the country in question. Some countries, however, have extended suffrage rights to non-citizens. Suffrage rights extended to non-citizens are often restricted or limited in some ways, with the details of the restrictions or limitations varying from one country to another.

United States, more than 20 states or territories, including colonies before the Declaration of Independence, admitted foreigners' right to vote for all elections. As of May 2010, however, most of those foreign voting and office holding rights have been repealed and at present no foreigner may vote at the national or state level in the US, and only a handful of local governments allow foreigners to vote. These few foreign voting rights at the local level have been granted to non-citizens by state governments from 1968 onwards.

In Thailand, according to section 99 of The Constitution of Thailand 2550 B.E., say that a person who has the rights to vote must have the qualification to vote at an election is being of Thai nationality.

Source: wikipedia.org, constitution of Thailand 2550 B.E.

Factoring

โดย
บันจงสัณห์ วิญญรัตน์
น.บ., น.ม., M.B.A.(U.S.A.)


ลักษณะหรือรูปแบบของการทำธุรกิจแฟคเตอริ่ง เป็นการดำเนินธุรกิจ ที่เกี่ยวข้องกับการรับซื้อบัญชีลูกหนี้ทางการค้า รวมถึงการให้บริการเกี่ยวกับบัญชีลูกหนี้ทางการค้า ในส่วนของการบริหารบัญชีลูกหนี้ การเรียกเก็บหนี้ และการรับภาระการเสียงในหนี้สูญ โดยผู้ประกอบธุรกิจแฟคเตอริ่ง หรือที่เรียกว่า แฟคเตอร์ (FACTOR) จะได้รับค่าบำเหน็จหรือค่าธรรมเนียมเป็นการตอบแทน เป็นธุรกิจที่ดำเนินกิจการในลักษณะที่ผู้ประกอบธุรกิจ รับซื้อสินทรัพย์ หรือรับโอนสิทธิเรียกร้อง จากเจ้าของกิจการอื่นๆ ซึ่งเป็นผู้ประกอบธุรกิจทางการค้าขาย เป็นการนำสินทรัพย์ หรือสิทธิเรียกร้องที่มีอยู่ไปเปลี่ยนเป็นเงินทุนหมุนเวียนในการดำเนินกิจการ การดำเนินการในลักษณะดังกล่าว หากจะพิจารณาเปรียบเทียบกับวิธีดำเนินธุรกิจแบบดั้งเดิมของคนไทยในการเปลี่ยนสินทรัพย์ที่มีอยู่ให้เป็นเงินทุนหมุนเวียนก็อาจเปรียบเทียบได้จาก การนำสินทรัพย์ไป จำนอง จำนำ แต่ก็อาจจะไม่ใกล้เคียงเท่าใดนัก เพราะการจำนอง หรือจำนำนั้น เป็นเรื่องของกรรมสิทธิ์ แต่การทำแฟคเตอริ่งเป็นเรื่องของสิทธิเรียกร้อง หรือหากจะพิจารณาโดยเปรียบเทียบกับนโยบายของรัฐบาลชุดปัจจุบันแล้ว ก็อาจเปรียบเทียบได้กับ นโยบายการแปลงสินทรัพย์ให้เป็นทุน นั้นเอง
การทำธุรกิจเแฟคเตอริ่ง เป็นรูปแบบของการทำธุรกิจที่พัฒนามาจากความเจริญก้าวหน้าทางธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ จากจุดเริ่มของการเป็นตัวแทนทางการค้า พัฒนารูปแบบของธุรกิจไปสู่การให้บริการที่เกี่ยวข้อง โดยอาศัยความชำนาญและประสบการณ์ที่สั่งสมมาซึ่งเกิดขึ้นและวิวัฒนาการมาในหลายประเทศ จึงทำให้นิยามความหมายและลักษณะของธุรกิจแตกต่างกันออกไปในแต่ละประเทศ อันส่งผลถึงบทบัญญัติของกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจประเภทนี้แตกต่างกันไปด้วย สัญญาแฟคเตอริ่ง (FACTORING CONTRACT) เป็นข้อตกลงที่ทำขึ้น ระหว่าง ผู้ประกอบธุรกิจแฟคเตอริ่ง กับผู้ประกอบธุรกิจทางการค้าขาย ซึ่งเกี่ยวข้องกับบุคคลที่สาม คือ ลูกหนี้ของผู้ประกอบธุรกิจทางการค้าขาย เมื่อความหมายของธุรกิจแฟคเตอริ่งในแต่ละประเทศแตกต่างกัน ประเทศไทยซึ่งนำรูปแบบของการทำธุรกิจแฟคเตอริ่ง จากต่างประเทศมาใช้ จึงไม่มีกฎหมายเฉพาะกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจแฟคเตอริ่ง มีลักษณะกระจัดการจายอยู่ตามกฎหมายต่างๆ และใช้บังคับกับธุรกิจอื่นเป็นการทั่วไป จึงเกิดปัญหาว่า สัญญาหรือข้อตกลงที่ทำขึ้นในการดำเนินธุรกิจนั้น จะมีผลบังคับตามกฎหมายไทยได้หรือไม่ แค่ไหน เพียงใด และอย่างไร

let justice be done though the heavens fall

do justice and let the sky fall หรือ let justice be done though the heavens fall
จงประสาทความยุติธรรม แม้ฟ้าจะถล่มก็ตามที
By: Banjongsan Winyarat
LL.B.,LL.M.,M.B.A.(U.S.A.)


จงประสาทความยุติธรรม แม้ฟ้าจะถล่มก็ตามที (อังกฤษ: do justice and let the sky fall หรือ let justice be done though the heavens fall; ละติน: fiat justitia ruat caelum, เฟอัตจูสติเทียรูอัตคีลุม ) เป็นภาษิตภาษาละตินทางกฎหมายซึ่งบ่งบอกถึงความเชื่อว่า ความยุติธรรมจักต้องมีอยู่ไม่ว่าในสถานการณ์รูปแบบใดก็ตาม โดยชาลส์ ซัมเมอร์ (อังกฤษ: Charles Summer) นักการเมืองผู้รณรงค์ให้เลิกทาสแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 กล่าวว่าภาษิตนี้ไม่ได้มีที่มาจากสมัยคลาสสิกแต่อย่างใด แม้จะเชื่อกันว่าเป็นคำของ ลูเชิส คาลเพอร์นิเอิส พิโซ ซีโซนิเนิส (อังกฤษ: Lucius Calpurnius Piso Caesoninus) รัฐบุรุษในสมัยโรมันโบราณผู้เป็นสสุระของจูเลียส ซีซาร์ ก็ตาม

Source: th.wikipedia.org

การบันทึกคำให้การพยานของศาลชั้นต้น

การบันทึกคำให้การพยานของศาลชั้นต้น

บันจงสัณห์ วิญญรัตน์
น.บ., น.ม., M.B.A.(U.S.A.)
วันศุกร์ที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2553



ด้วยความเคารพต่อผู้พิพากษา และศาล

การบันทึกคำให้การพยานของศาลชั้นต้น ณ ปัจจุบันนั้น กระทำด้วยการอัดเสียงพูดของผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีนั้นๆ แล้วส่งตลับเทป ให้เสมียนหน้าบัลลังก์ (พนักงานที่นั่งประจำอยู่ด้านหน้าผู้พิพากษา) เพื่อนำมาใส่หูฟัง ถอดคำพูดนั้นๆ ออกมาพิมพ์ เป็นข้อความใส่ในกระดาษ เพื่อให้พยานเซ็นรับรองว่าเป็นคำให้การพยานในศาล เพื่อนำมาประกอบการพิจารณา ตัดสินคดีต่อไป

ประเด็นคือ ผู้พิพากษาสามารถจะบันทึกหรือไม่บันทึกคำถาม-คำตอบใดๆ ก็ได้หรือไม่ อย่างไร เพราะหากบางครั้ง ผู้พิพากษาท่านนั้น มีคติลำเอียงเข้าข้างฝ่ายใดๆ แล้ว อาจจะบันทึกเฉพาะข้อความ คำให้การที่เป็นประโยชน์แก่ฝ่ายนั้น ตรงกันข้าม อาจไม่บันทึกข้อความ หรือคำให้การใดๆ ที่เป็นประโยชน์ต่ออีกฝ่ายหนึ่ง ซึ่งหากว่ากันตามทฤษฎีแล้ว ทนายความฝ่ายที่เสียหาย อาจขอให้ท่านผู้พิพากษาจดคำให้การใดๆก็ได้ หากเห็นว่าเกี่ยวกับประเด็นในคดี แต่วิธีปฏิบัติแล้ว จะมีทนายความสักกี่คนที่กล้าจะแย้งกับ ดุลยพินิจของศาล เพื่อตัวความ และหากเป็นทนายขอแรงยิ่งแล้วกันไปใหญ่ เพราะศาลขอให้มาทำงานคดีให้ ไม่ได้ให้มาเถียงโต้แย้งกับศาล

อย่างนี้ ความยุติธรรมจะเกิดขึ้นได้อย่างไร ทั้งที่ ทั้งท่านผู้พิพากษา พนักงานอัยการ ทนายจำเลย ทนายโจทก์ ก็ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ รับรู้เรื่องราวมาด้วยตนเอง (ยกเว้นแต่ทนายความที่ลงพื้นที่ สืบเสาะหาข้อเท็จจริงเองจริงๆ หรือหากเป็นผู้พิพากษาที่เผชิญสืบ)

ทั้งนี้ เนื่องจาก ระบบการพิจารณาคดีแพ่ง และอาญาของไทยเรา เป็นแบบระบบกล่าวหา (Accusatiorial System) ไม่เหมือนกับบางประเทศ ซึ่งใช้ระบบไต่สวน (Inquisitorial System) โดยที่ระบบไต่สวนเน้นในเรื่องการค้นหาความจริงเป็นหลัก อันก่อให้เกิดความยุติธรรมขึ้นสูงสุด แก่ประชาชนผู้เดือดร้อนหรือได้รับความเสียหาย และแก่ผู้กระทำผิดเอง

ในทางปฏิบัติแล้วประเทศไทยยังประสบปัญหาในเรื่องของการรวบรวมข้อเท็จจริงเกี่ยวกับผู้กระทำผิด เพื่อประกอบการดำเนินคดีอาญาที่ยังกระทำได้ค่อนข้างน้อย เนื่องจากบุคลากรที่เกี่ยวข้องในกระบวนการยุติธรรมทางอาญาไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องดังกล่าว[1]


[1] สรรค์ชัย สุทธิคนึง การนำเสนอข้อเท็จจริงที่เป็นประโยชน์แก่ผู้ถูกกล่าวหาเข้าสู่คดีอาญา วิทยานิพนธ์/Thesis มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. ศูนย์สนเทศและหอสมุด 2551

สาเหตุหย่า Grounds of Action for Divorce

โดย
บันจงสัณห์ วิญญรัตน์
น.บ., น.ม., M.B.A.(U.S.A.),Ph.D.(Law)Candidate Batch6 RU.



English Click Here

เมื่อสามี และภริยา ได้จดทะเบียนสมรสกันตามกฎหมายแล้ว ก็จะก่อให้เกิดสิทธิหน้าที่มากมายต่อกัน และกัน ทั้งสิทธิหน้าที่ในครอบครัว และสิทธิหน้าที่ทางทรัพย์สิน นะครับ อย่างไรก็ตาม หากวันหนึ่ง สามี หรือภริยาอาจประพฤติผิดต่อกัน อันเป็นสาเหตุแห่งการนำไปสู่การฟ้องหย่า ซึ่งตามกฎหมาย ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ กำหนดเหตุฟ้องหย่ามีดังต่อไปนี้
(1) สามีอุปการะเลี้ยงดูหรือยกย่องหญิงอื่นฉันภริยาหรือภริยามีชู้อีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้
(2) สามีหรือภริยาประพฤติชั่ว ไม่ว่าความประพฤติชั่วนั้นจะเป็นความผิดอาญาหรือไม่ ถ้าเป็นเหตุให้อีกฝ่ายหนึ่ง
(ก) ได้รับความอับอายขายหน้าอย่างร้ายแรง
(ข) ได้รับความดูถูกเกลียดชังเพราะเหตุที่คงเป็นสามีหรือภริยาของฝ่ายที่ประพฤติชั่วอยู่ต่อไป หรือ
(ค) ได้รับความเสียหายหรือเดือดร้อนเกินควร ในเมื่อเอาสภาพ ฐานะและความเป็นอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยามาคำนึงประกอบ
อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้
(3) สามีหรือภริยาทำร้าย หรือทรมานร่างกายหรือจิตใจ หรือหมิ่นประมาทหรือเหยียดหยามอีกฝ่ายหนึ่งหรือบุพการีของอีกฝ่ายหนึ่ง ทั้งนี้ถ้าเป็นการร้ายแรง อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้
(4) สามีหรือภริยาจงใจละทิ้งร้างอีกฝ่ายหนึ่งไปเกินหนึ่งปีอีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้
(4/1) สามีหรือภริยาต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก และได้ถูกจำคุกเกินหนึ่งปีในความผิดที่อีกฝ่ายหนึ่งมิได้มีส่วนก่อให้เกิดการกระทำความผิดหรือยินยอมหรือรู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดนั้นด้วย และการเป็นสามีภริยา
กันต่อไปจะเป็นเหตุให้อีกฝ่ายหนึ่งได้รับความเสียหายหรือเดือนร้อนเกินควรอีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้
(4/2) สามีและภริยาสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขตลอดมาเกินสามปีหรือแยกกันอยู่ตามคำสั่งของศาลเป็นเวลาเกินสามปี ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้
(5) สามีหรือภริยาถูกศาลสั่งให้เป็นคนสาบสูญ หรือไปจากภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่เป็นเวลาเกินสามปีโดยไม่มีใครทราบแน่ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร อีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้
(6) สามีหรือภริยาไม่ให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูอีกฝ่ายหนึ่งตามสมควรหรือทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการที่เป็นสามีหรือภริยากันอย่างร้ายแรง ทั้งนี้ ถ้าการกระทำนั้นถึงขนาดที่อีกฝ่ายหนึ่งเดือดร้อนเกินควรในเมื่อเอาสภาพ ฐานะ
และความเป็นอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยามาคำนึงประกอบ อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้
(7) สามีหรือภริยาวิกลจริตตลอดมาเกินสามปี และความวิกลจริตนั้นมีลักษณะยากจะหายได้ กับทั้งความวิกลจริตถึงขนาดที่จะทนอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาต่อไปไม่ได้ อีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้
(8) สามีหรือภริยาผิดทัณฑ์บนที่ทำให้ไว้เป็นหนังสือในเรื่องความประพฤติอีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้
(9) สามีหรือภริยาเป็นโรคติดต่ออย่างร้ายแรงอันอาจเป็นภัยแก่อีกฝ่ายหนึ่งและโรคมีลักษณะเรื้อรังไม่มีทางที่จะหายได้ อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้
(10) สามีหรือภริยามีสภาพแห่งกาย ทำให้สามีหรือภริยานั้นไม่อาจร่วมประเวณีได้ตลอดกาล อีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้
หากภริยาพิสูจน์ด้วยพยาน และหลักฐานได้ว่า สามียกย่องหญิงอื่น ฉันภริยา เช่น เช่าบ้านอยู่ด้วยกัน กินอยู่ร่วมกัน อย่างออกหน้าออกตา เป็นต้น การกระทำดังกล่าวก็เข้าข้อกฎหมาย เป็นสาเหตุแห่งการฟ้องหย่า ภริยาก็มีสิทธิฟ้องหย่าได้ แต่สามีผู้ทำผิด ก่อให้เกิดเหตุฟ้องหย่าไม่มีสิทธิฟ้องหย่าได้ครับ