คนต่างด้าวกับเศรษฐกิจของไทย

กล่าวโดยทั่วไป คนต่างด้าวอาจให้ทั้งคุณและโทษต่อเศรษฐกิจของประเทศที่คนต่างด้าวนั้นเข้าไปทำมาหากิน หรือไปอาศัยอยู่ กล่าวคือ ถ้าประเทศใดมีพลเมืองอยู่น้อย คนต่างด้าวที่มีคุณภาพทั้งด้านทรัพย์สิน เงินตราต่างประเทศและช่างฝีมือ ช่างเทคนิคต่างๆ เข้ามาก็อาจช่วยเพิ่มกำลังแรงงานที่จำเป็นสำหรับการพัฒนาเศรษฐกิจให้มีมากขึ้น ซึ่งก็จะช่วยทำให้ประเทศนั้นมีความเจริญทางเศรษฐกิจได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นความจริงที่ปรากฏชัดในกรณีของประเทศสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ ในระยะเริ่มตั้งประเทศใหม่ๆ (๑) 

ถ้าพยายามควบคุมคนต่างด้าวมากไป ก็อาจจะเกิดผลร้ายต่อกิจกรรมทางเศรษฐกิจของไทยได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อคนไทยเรายังไม่พร้อมที่จะประกอบอาชีพบางอย่างได้อย่างมีสรรถภาพ การสงวนอาชีพชนิดนั้นไว้ให้คนไทยทำ ก็อาจจะไม่เกิดผลดีต่อเศรษฐกิจของประเทศไทย และอาจจะเกิดผลร้ายต่อเศรษฐกิจของไทยเสียอีกด้วย เพราะถ้าคุมมากไป คนต่างด้าวก็จะไม่ลงทุนในกิจการนั้นๆ และคนไทยก็ไม่สามารถประกอบกิจการนั้นได้อย่างกว้างขวาง ซึ่งย่อมจะมีผลกระทบกระเทือนต่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจของไทยอย่างไม่ต้องสงสัย (๒)

ที่มา  
(๑) เทพย์ ธีรจันทรานนท์, การวิเคราะห์วิธีการและปัญหาของการควบคุมคนต่างด้าวในประเทศไทย, (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิตคณะรัฐศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, พ.ศ.2514), หน้า 26.
(๒) เรื่องเดียวกัน

Right to Bear Arms

 In countries with an English common law tradition, a long standing common law right to keep and bear arms has long been recognized, as pre-existing in common law, prior even to the existence of written national constitutions.

 In the United States, the right to keep and bear arms is also an enumerated right specifically protected by the U.S. Constitution and many state constitutions such that people have a personal right to own arms for individual use, and a right to bear these same arms both for personal protection and for use in a militia.

สิทธิพกพาอาวุธ (ปืน)

สิทธิพกพาอาวุธ (ปืน) เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่ประชาชนสามารถมีอาวุธปืนไว้ในครอบครอง เพื่อป้องกันตัวเอง และทรัพย์สิน เป็นสิทธิที่นักปรัชญาสมัยอดีตได้เอ่ยไว้ เช่น อริสโตเติ้ล, ซิซิโร่, จอร์นล๊อค เป็นต้น

ในระบบกฎหมายคอมมอนลอว์ ที่ประเทศอังกฤษเป็นผู้นำระบบนั้น ได้มีการกล่าวถึงสิทธิขั้นพื้นฐานในการครอบครอง และพกพาอาวุธของประชาชน มาเป็นระยะเวลายาวนาน แม้กระทั่ง รัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกา ยังปกป้องสิทธินี้ไว้จนปัจจุบัน เพื่อให้ประชาชนมีไว้ในการป้องกันตัวเอง และทรัพย์สิน

เห็นว่า ประเทศไทย สมควรจะมีรัฐธรรมนูญแบบนี้บ้าง ผู้บริสุทธิ์ โดยเฉพาะผู้หญิง ที่มักเป็นเหยื่ออาชญากรรม จะได้ลดน้อยลงในทันใด

สมควรให้ผู้หญิงมีสิทธิพกพาอาวุธปืนได้หรือยัง

จากคดีฆ่า ข่มขืน เด็กหญิงอายุ 13 ปี บนรถไฟ นับเป็นอุทธาหรณ์ เรื่องความชอบธรรมในการป้องกันตัวเอง ของประชาชนหรือยัง โดยเฉพาะผู้หญิง ที่นับวัน คดีข่มขืน และทำรุนแรงต่อผู้หญิง เพิ่มขึ้น และมีความรุนแรงเป็นทวีคูณ ในประเทศไทย

ความปลอดภัยในชีวิต, ร่างกาย และทรัพย์สิน ได้รับการปกป้องจากผู้มีอำนาจหน้าที่ เพียงพอหรือยัง หากเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจ มีกำลังพลไม่เพียงพอ หรือการทำงานบกพร่อง ไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอ ที่จะทำการปกป้องคุ้มกัน ประชาชนได้ ประชาชน ก็มีสิทธิที่จะทำการปกป้องๆกันตนเอง

เห็นควรให้มีการอนุญาตให้ผู้หญิิง ได้รับการอนุญาตพกพาอาวุธป้องกันตัวเองได้ เช่น สิทธิในการพกพาอาวุธปืน ในสหรัฐอเมริกา เน้นหลักป้องกันตนเอง แม้แต่ รัฐธรรมนูญก็ไม่สามารถจะแก้ไข สิทธินี้ได้

เขตอำนาจศาลยุติธรรม-ศาลปกครอง

การแยกอำนาจศาลออกเป็นศาลยุติธรรม และศาลปกครอง

ทำให้คดีความ สับสน ไม่รู้ว่าหากฟ้องเรื่องนี้แล้วจะต้องฟ้องศาลไหน ซึ่งหากมีปัญหาเรื่องเขตศาล
ต้องส่งไปวินิจฉัยในเวลา เป็นปีๆ ถึงสองปี

เห็นว่า ควรแก้ไขให้ตรงจุดไปเลย เช่น ฟ้องศาลไหนก็ได้ เป็นหน้าที่ศาลนั้น ที่ต้องจัดการส่งให้ศาลที่
มีอำนาจพิจารณาวินิจฉัย ทั้งนี้ เพื่อประโยชน์ของประชาชน หรือตั้งหน่วยงานมีเพื่อส่งคำฟ้องไปยัง
ศาลที่มีอำนาจให้ประชาชนเลย ไม่ต้องส่งให้วินิจฉัยเขตอำนาจอีก เพราะเสียเวลา กว่าประชาชนจะ
ได้รับการเยียวยา นานเป็นสามสี่ปี

ย้อนสำนวนไต่สวนมูลฟ้อง

ชั้นอุทธรณ์ย้อนสำนวนให้ชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้อง

เห็นว่า การย้อนสำนวนไม่มีผลดีขึ้นมา

เพราะผ่านการพิจารณาไปแล้วเท่ากับ ไต่สวนไปในตัว

ในกรณีที่ราษฎรเป็นโจทก์จำเลยเป็นคดีอาญา กฎหมายให้

ศาลชั้นต้น ต้องทำการไต่สวนมูลฟ้องก่อน หากสั่งรับฟ้อง

นัดพิจารณาโดยไม่ได้นัดไต่ฯก่อน ถือว่าเป็นกระบวนพิจารณา

ที่ไม่ชอบกฎหมาย ศาลอุทธรณ์ต้องย้อนสำนวนให้ทำการไต่ฯ



และพิจารณาพิพากษาใหม่

เปิดแผ่นซีดีในร้านอาหาร ลิขสิทธิ

คำพิพากษาที่ 10579/2551

โจทก์ บรรยายฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 มาตรา 31

ซึ่งบัญญัติว่า "ผู้ใดรู้อยู่แล้วหรือมีเหตุอันควรรู้ว่างานใดได้ทำขึ้นโดยละเมิดลิขสิทธิ์

ของผู้อื่น กระทำอย่างใดอย่างหนึ่งแก่งานนั้นเพื่อหากำไร ให้ถือว่าผู้นั้นกระทำการละเมิดลิขสิทธิ์..." ความผิดตามบทบัญญัติดังกล่าวจึงต้องเป็นการกระทำแก่งานที่ได้ทำขึ้นโดย ละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้อื่น "เพื่อหากำไร" เท่านั้น แต่ตามที่โจทก์บรรยายฟ้องปรากฏแต่เพียงว่า

จำเลยเปิดแผ่นเอ็มพีสามและซีดีเพลงให้ลูกค้าในร้านอาหารได้ร้องและฟังเพลง ข

องผู้เสียหาย 1 แผ่น "เพื่อประโยชน์ในทางการค้า" ขายอาหารและเครื่องดื่มของจำเลย


แต่ไม่ปรากฏในคำฟ้องว่าจำเลยกระทำเพื่อหา กำไรโดยตรงจากการที่ให้ลูกค้าได้ร้องและฟังเพลงโดยเรียกเก็บค่าตอบแทนจาก ลูกค้าในการเปิดเพลงดังกล่าวหรือเรียกเก็บรวมไปกับค่าอาหารและเครื่องดื่ม แต่อย่างใด การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 มาตรา 31 แม้จำเลยให้การรับสารภาพก็ไม่อาจลงโทษจำเลยได้ ตาม พ.ร.บ.จั้ดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณา คดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2539 มาตรา 26 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 185